Bookreview: Het verborgen leven van bomen

De laatste weken heb ik alleen gepost over de maan. Door de drukte kwam ik gewoon niet toe nog bijkomende blogs te schrijven. Vandaag is het eindelijk wel eens gelukt. Deze keer iets helemaal anders, namelijk een boekreview over “The Hidden Life of Trees” van Peter Wohlleben. Het boek is blijkbaar reeds verschenen in 2016 maar was mij toen volledig ontgaan. Ik heb het pas recentelijk ontdekt via een post op facebook. Meestal gaan interessante boeken eerst een tijdje op een wishlist maar in dit geval heb ik het in een impuls aangekocht. Heb er achteraf nog geen moment spijt van gehad.

Hidden life trees coverMisschien ken je het boek reeds onder de Nederlandstalige titel “Het Verborgen Leven van Bomen”. Mijn exemplaar is een engelse versie.

Dat ik een boek over bomen koop is op zich niet echt verwonderlijk. Ik hou namelijk enorm van die grote stille reuzen. Ik erom genieten om in een bos te lopen en kan geen boom zien of horen vellen zonder pijn in het hart. Dat zij meer zijn dan een stille kracht was mij ook zonder boek al duidelijk. Toch heeft dit boek mijn ogen wijd open getrokken. Hoe bomen leven, elkaar helpen, enz. Het heeft mijn liefde en respect enkel maar verdiept. Het is een boek dat voor mij gerust verplichte literatuur zou mogen zijn. Misschien zou onze maatschappij zo eindelijk inzien welke impact bomen op onze omgeving hebben en ze dan ook met meer respect behandelen. Want wees nu eens eerlijk, wij behandelen onze natuur en bomen barslecht. Ik werp hier niet alleen een steen naar onze op beton beluste maatschappij, maar ook naar die zogezegde groene jongens. Want deze laatste gaan vaak ook volledig de mist in. Zij willen namelijk onze fauna en flora weer inheems maken. An sich heb ik hier geen enkel probleem mee indien dit wordt toegepast bij heraanleg. Maar als zij beginnen prachtige Amerikaanse eiken met de grond gelijk te maken omdat zij uitheems zijn dan ga ik niet meer akkoord. Voor mij is iedere boom van belang. Het is zinloos oude gezonde bomen te kappen om er een jong exemplaar te plaatsen, wat zijn afkomst ook is. Van zodra een boom zich zo lang op een plek goed voelt dan is dit gewoon zijn plek. Als je het boek leest dan zal je begrijpen waarom het van ontzettend belang is natuurlijk bossen te behouden. En er ons vooral zo weinig mogelijk mee te moeien. Zoals gebruikelijk zijn onze kunstmatige ingrepen op de natuur ver van ideaal. Bossen die door mensen worden aangelegd zijn hoegenaamd niet even ‘gezond’ en duurzaam als de anderen.

Het is hier zeker niet mijn bedoeling om in deze post in discussie te treden met hoe wij bossen dienen te beheren. Maar laat mij wel zeggen dat indien je dit boek leest, bepaalde meningen onherroepelijk zullen worden herzien…

Peter Wohlleben

Hidden life trees achterDe auteur van dit boeiend boek studeerde bosbeheer en werkt als boswachter in Eifelstreek – Duitsland. Peter Wohlleben legt in zijn boek uit dat hij vaak dingen opmerkte in zijn bos waardoor hij dingen verder gaan uitdiepen is.

Het boek is absoluut niet zweverig. Uiteraard komen persoonlijke ervaringen aan bod maar de auteur heeft zijn best gedaan alles zoveel mogelijk te staven via bestaand wetenschappelijk onderzoek. Ik moet toegeven dat ik aangenaam verrast was te lezen hoeveel wij reeds ontegensprekelijk hebben kunnen ontdekken.

De schrijfstijl is aangenaam om te lezen, zeker geen droge lectuur. Het is echter geen boek dat je zomaar op een avond gaat uitlezen. Daarvoor is de inhoud te complex.

 

Het Verborgen Leven van Bomen

Ik ga je niet verklappen wat er in het boek staat, dit moet je zelf ontdekken 🙂 Wel ga ik je een kort overzicht geven van de onderwerpen die erin besproken worden. Je zal informatie terugvinden over hoe bomen met elkaar communiceren en onderling helpen. Er blijkt een heel sociaal (vang)net te zijn tussen bomen van eenzelfde soort. Ook wordt besproken wat het verschil is tussen een natuurlijk bos en een aangelegd bos. Hoe bossen werken als wereldwijde waterpomp, zich aanpassen aan hun omgeving enz.

We komen ook alles te weten hoe ze zich verdedigen. Zo blijkt de acaciaboom in Afrika toxines te lossen als een giraf aan zijn bladerdek knabbelt. Na een tijdje houdt de giraf het knabbelen voor bekeken en gaat een eindje verderop kijken. Uit onderzoek is gebleken dat de acacia’s die in de windrichting zitten de toxines kunnen “ruiken” en spontaan zelf hun verdediging op gang zetten. De bomen die tegen de wind inzitten ruiken niks en maken dan ook niks aan. Dit vind ik zoooo ontzettend boeiend.

Het boek is voor mij zonder meer een aanrader omdat het zoveel nieuwe inzichten aangereikt. Mocht je het ooit willen lezen dan wens ik je alvast veel leesplezier toe!

Groetjes,
Nini

Voor alle duidelijkheid. Het boek heb ik zelf gekocht en heb geen enkele vorm van sponsoring/betaling ontvangen. De mening die ik hier deel is mijn eigen oprechte mening.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: